Yoldaşlık genelde ortak görüşleri benimseyenler ve aynı yolda birbirlerine eşlik edenler için kullanılan bir kavramdır.Hepimiz dünya denilen yolculuğa yalnız başlasak da, insan toplumsal bir varlık olduğu içindir ki, ortak bir yaşamın gereği yolunda yoldaş arar.Hiç kimse için kolay değildir, yalnız başına yaşamın ve sorunların üstesinden gelmek.Yoldaşlık genelde, bir evlilik kurumunda ki...
Bir boğaz düşünün…Haritada ince bir çizgi. Ama tarihte imparatorlukların kırıldığı, komutanların gözden düştüğü, güç dengelerinin yeniden yazıldığı bir yer: Hürmüz Boğaz. Burası sadece deniz değil. Burası bir sınav. Ve bu sınavı geçen çok az, kaybeden çoktur.Kimleri yuttu.Bugün üzerine konuştuğumuz şey sadece bir deniz yolu değil. Bu, dünyanın nabzının attığı...
İnsanı mı yetiştiriyoruz, yoksa sadece sistemin işine yarayan bireyler mi üretiyoruz?Kahramanmaraş’ta bir ortaokulda yaşanan trajedi…Bir çocuğun silahla okula girmesi…Bu bir “istisna” değil. Bu, görmezden gelinen bir çöküşün sonucudur. Artık açık konuşalım: Bu tablo tesadüf değil. Bu bir sistem sorunudur.Yıllardır eğitim denildiğinde akla tek bir şey geliyor: Sınav. Puan. Sıralama....
Yıllarca bu milletin değerleri ya görmezden gelindi ya da küçümsendi. İnanç, gelenek, aidiyet… Bunlara sarılanlar “gerici” ilan edildi. Kendi köküne tutunan insana, sanki ilerlemenin önündeki engelmiş gibi bakıldı.Ve şimdi toplum, önemli bir sorunla yüz yüze: Köksüzlük.Gençlere bakıyoruz…Her şeye ulaşıyorlar ama hiçbir şeye tutunamıyorlar.Konuşuyorlar ama derinleşemiyorlar.Koşuyorlar ama bir yere varamıyorlar.Çünkü...
Bugün dünya, gözünü Hürmüz Boğazı üzerine dikmiş durumda. Çünkü orada sıkışan sadece gemiler değil… Küresel düzenin kendisi.Savaş artık sadece cephede kazanılmıyor. Haritaların ince çizgilerinde, dar geçitlerde, boğazlarda kazanılıyor. Orada dönen şey sadece gemiler değil. Orada dönen şey: petrol, para ve güç.İran diyor ki: “Gerekirse kapatırım.”Amerika Birleşik Devletleri diyor ki: “Açık tutarım.”İsrail ise bu denklemin...
Her yıl baharın müjdecisi olarak cemre düşer. Önce havaya, sonra suya, sonra toprağa… Hava ısınır, buzlar çözülür, toprak uyanır. Cemre, dirilişin habercisidir; doğa bahara hazırlanır. Kışın sertliğinin ardından gelen hayatın ilk nefesidir.Ama insanlık için aynı şeyi söylemek kolay değil.Çünkü doğa bahara hazırlanırken insanın kalbi hâlâ kış mevsiminde. Toprak ısınıyor...
Bir zamanların gençlerine büyük kelimeler verildi.İçi ateşle doldurulmuş kelimeler…“Dava” dendi.“Vatan” dendi.“Devrim” dendi.“Bağımsızlık” dendi.İnandık.Çünkü gençlik inanmak ister. İnsan en çok yirmili yaşlarında dünyayı değiştirebileceğine inanır. O inanç da zamanla kimliğe, insanı tarif eden bir etikete dönüşür; Ülkücü, devrimci, milliyetçi… gibiZaman geçti. Perde aralandı.Görüldü ki o büyük hayaller, kürsülerde büyüyenlerin; iktidar...
Ülkeleri ve milletleri birbirinden farklı kılan özellikler arasında, iletişim ve yemek kültürleri önemli bir yer alır. Yemek kültürü milletin geçmişinden gelen yaşayış biçimi sonucunda oluşan bir soyut mirastır. Bu mirasın sorumluluğu öncelikle ülkemizde Anadolu kadınının olmuştur.Anadolu’nun zengin yemek kültürü, sadece lezzetli yemeklerden ibaret değildir. Bu lezzetlerin arkasında, kadınların büyük...
Ölüm, gelmeden önce kendini duyurmuyor. Ne bir uyarısı var ne de bir provası.Bir gün önce konuştuğunuz, güldüğünüz, “sonra ararım” dediğiniz insan; ertesi gün artık sadece bir hatıraya dönüşebiliyor. İşte bu yüzden ölüm, insanı en çok çaresizliğiyle yüzleştiriyor. Çünkü insan, kontrol edemediği şeyler karşısında ne kadar küçük olduğunu o an...
Cesur adımlar atılmadan ortaya çıkmaz.Son günlerde Türkiye’de uyuşturucu yeniden gündemin tam ortasında. Ama bu kez alışıldık sokak haberleriyle değil; ünlü isimler, iş insanları, “saygın” sıfatlarıyla bilinen yüzler üzerinden konuşuyoruz. Tutuklamalar var, ifşalar var, şaşkınlık var.Asıl soru şu:Biz gerçekten şaşırmalı mıyız?Yıllardır uyuşturucu meselesini yalnızca “kenar mahalle sorunu” diye anlatmadık mı?...
Kurumlar susmayı öğretiyor, medya yalanı, yanlışı normalleştiriyor, sistem ödüllendiriyor. İtiraz eden “huzur bozucu”, susan “olgun”, boyun eğen “başarılı” ilan ediliyor. Sonra dönüp “neden bu toplum bu kadar yorgun?” diye soruluyor. Bu yorgunluk insanları yalnızlığa mecbur ediyor. Bu yalnızlık insanların ruh hâli değil; toplumsal olarak üretilmiş bir yorgunluk.Maskelerin kalıcılaştığı, samimiyetin...
