Yıllarca bu milletin değerleri ya görmezden gelindi ya da küçümsendi. İnanç, gelenek, aidiyet… Bunlara sarılanlar “gerici” ilan edildi. Kendi köküne tutunan insana, sanki ilerlemenin önündeki engelmiş gibi bakıldı.Ve şimdi toplum, önemli bir sorunla yüz yüze: Köksüzlük.Gençlere bakıyoruz…Her şeye ulaşıyorlar ama hiçbir şeye tutunamıyorlar.Konuşuyorlar ama derinleşemiyorlar.Koşuyorlar ama bir yere varamıyorlar.Çünkü...
Bugün dünya, gözünü Hürmüz Boğazı üzerine dikmiş durumda. Çünkü orada sıkışan sadece gemiler değil… Küresel düzenin kendisi.Savaş artık sadece cephede kazanılmıyor. Haritaların ince çizgilerinde, dar geçitlerde, boğazlarda kazanılıyor. Orada dönen şey sadece gemiler değil. Orada dönen şey: petrol, para ve güç.İran diyor ki: “Gerekirse kapatırım.”Amerika Birleşik Devletleri diyor ki: “Açık tutarım.”İsrail ise bu denklemin...
Bir zamanların gençlerine büyük kelimeler verildi.İçi ateşle doldurulmuş kelimeler…“Dava” dendi.“Vatan” dendi.“Devrim” dendi.“Bağımsızlık” dendi.İnandık.Çünkü gençlik inanmak ister. İnsan en çok yirmili yaşlarında dünyayı değiştirebileceğine inanır. O inanç da zamanla kimliğe, insanı tarif eden bir etikete dönüşür; Ülkücü, devrimci, milliyetçi… gibiZaman geçti. Perde aralandı.Görüldü ki o büyük hayaller, kürsülerde büyüyenlerin; iktidar...
Ankara’da bir grup liseli öğrenci, ders anlatmaya çalışan öğretmenleriyle alay etti; üstelik bunu kameraya alıp eğlenceye dönüştürdü.Bu görüntüler, tek bir sınıfın değil, yıllardır eğitimde biriken sorunların fotoğrafı.Sınıfta kalmanın kaldırıldığı, düşük not vermenin neredeyse yasaklandığı, velinin en küçük şikâyetinde öğretmenin zan altında bırakıldığı bir düzen… Bugün Türkiye’nin dört bir yanında...
Bir uçak düştüğünde, bir asker toprağa verildiğinde, bir ocak söndüğünde ilk yapılması gereken bellidir: Sorumluların kim olduğunu bulmak, onlara gerçekten dokunmak.Türkiye’de yıllardır değişmeyen bir ezber var:“Araştırma başlatıldı.”Soruşturma açılır, komisyon kurulur, raporlar yazılır…Sonra?Raflar dolup taşar, ama sorumluların yüzü bile kızarmaz.Oysa adalet, kazanın olduğu yerde başlar — fotoğrafın en üstünden.Bir uçak...
Trabzon’da bir süredir kokarca böceği her yeri sarmış durumda.Evlerde, bahçelerde, tarlalarda…Halk nefes alamazken, mecliste konu hâlâ “Bu böceği kim gönderdi?” tartışmasına sıkışmış durumda.Oysa asıl mesele bu değil.Bu böcek neden bu kadar hızlı yayıldı?Neden bu kadar savunmasız kaldık?Tarımı, doğayı, yaşam alanlarımızı tehdit eden bu istilacı türle nasıl mücadele edeceğiz?Sorulması gereken...
Bir dönem o parti, siyaset tabelasından fazlasıydı.Bir fikri, bir ideali, bir ülke hayalini taşırdı omuzlarında. İnsanlar, o partide makam aramak için değil; bir davaya omuz vermek için bulunurdu. Bir inancın, bir idealin, bir ülke tasavvurunun etrafında toplanılırdı. “Biz” kelimesi samimiydi, çünkü ortak bir hedefe, ortak bir vicdana işaret ederdi....
“Paylaşmanın bu kadar kolay olduğu yerde, hissetmenin bu kadar zor olması tesadüf mü?”“Bir tuşla görünür olduk; ama görünmez hale gelen duygularımız ne olacak?”Artık herkesin elinde bir kamera, yüzünde sahtelik var. Gerçek, yaşanmak yerine kurgulanıyor; dolayısıyla hisler anlamını yitiriyor. İnsanlar mutlu görünmeyi, mutlu olmaya tercih ediyor. Kalbimizde sakladığımız duygular, şimdi...
Bazı kadın ölümleri aniden gelmez. Ayak sesleri vardır. Birikmiş korkular, defalarca verilmiş ama tutulmamış sözler, uzaklaştırma kararları, telefon ekranında biriken tehdit mesajları, kapı önünde sessizce bekleyen öfke…Ve sonra bir kadın ölür.Çoğu zaman bir sokakta, bazen çocuklarının gözü önünde. Bazen şahit dahi olmadan, bir sessizlikte kaybolur. “Ayrılmak istediği için”, “boşanmak...
Bazı insanlar kalabalıklarda kaybolmazlar; aksine, kalabalıkları yönlendirirler. Sözlerinden çok, duruşlarıyla tanınırlar. Hayatları boyunca makamların değil, ilkelerin peşinden gider; menfaatin değil, milletin izini sürerler. Ulvi Batu da işte o nadir insanlardan biriydi.Ebedi âleme göç eden Batu, geride sadece bir hayat hikâyesi değil, aynı zamanda bir ülkü mirası, bir şahsiyet dersi...
