Şehir efsaneleri çarpıtılmış, abartılmış ve heyecan katılmış hikâyelerdir… Bazı olayları hikayeleştirmek; ne düşünülmesi isteniyorsa o doğrultuda algı yaratmak, siyasetin en çok kullandığı propaganda yöntemlerinden oluyor. Bilgilenmek ve sorgulamak gibi bir alışkanlığımız olmadığı için de, hikâyelere hemencecik inanmak gibi bir durumumuz söz konusu. Son yıllarda dilden dile dolaşan efsaneleştirilmiş hikâyelerden biri de...
Marifet (ustalık, hünerlik), ancak tecrübe yoluyla kazanılabilen bir bilgidir. Sadece kadının annelik marifeti Allah’ın ona daha doğuştan verdiği bir hediyedir. (Anne olmayan kadınlar bile, birer anne marifetine sahiptir. Ariftir.) Kadına verilen bu yüksek değer, içinde büyük bir aşk barındırır. Ondandır kadının öğretici, uzlaştırıcı ve sabırlı hususiyetlere sahip olması… Sevgisizliğin ve nefretin...
"Pehlivana gerek ki, ilk nefsini yene. Âlime gerek ki, önce kendini bile. Seyyaha gerek ki, evvel kâlbine gide." ''Kendini bil!” Ortama ve gidişata göre acizane dile getirdiğim; kadına da, erkeğe de her yanlışında yönelttiğim önemli bir uyarı bu!.. Bu uyarıya verilecek en doğru cevap ve duruş; “insanın varlık âleminde ki yerini bilmesi, gerçeğini...
Doğa, insanların ve tüm canlıların yaşam alanını oluşturur. İnsanlar ne zaman ki, bir parçası olarak kabul ettikleri bu alana, hükmetmek ve üstünlük kurmak yerine faydalanmak için baktılar, orada kendilerini buldukları gibi, yeni bir (Biyomimetik)bilimin de ortaya çıkmasına neden oldular.(Bu idrak içinde “kendini bilen” insanlara müteşekkiriz.) “Biyomimetik bilim dünyasında son birkaç yıldır...
Erdemli duygular, özgür düşüncenin ürünü olmadıkça, hak ve hakikate, iyilik ve doğruluğa yönelmedikçe güçlenemez. Bu güçsüzlük insanı, aklın ve ahlakın yol göstericiliğinden alıkoyarken, hırslarına, en çokta adaletsizliğe teslim olmasına neden olur. Günlük hayatta en fazla dillendirdiğimiz ama bir türlü içini dolduramadığımız, kendimizde var etme konusunda da samimi bir tavır...
Erdemli duygular, özgür düşüncenin ürünü olmadıkça, hak ve hakikate, iyilik ve doğruluğa yönelmedikçe güçlenemez. Bu güçsüzlük insanı, aklın ve ahlakın yol göstericiliğinden alıkoyarken, hırslarına, en çokta adaletsizliğe teslim olmasına neden olur. Günlük hayatta en fazla dillendirdiğimiz ama bir türlü içini dolduramadığımız, kendimizde var etme konusunda da samimi bir tavır...
Günlerdir Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın İSTİKLAL MARŞI ile ilgili çıkışını konuşuyoruz. Herkes konuya farklı yorumlar getirse de ben, Sn. Erdoğan’ın konuşmasında ki “Akif İstiklal Marşı’na ‘Korkma’ ile başlıyor, Akif’in ilham kaynağı burası. İstiklal Marşı’mızın anlamını ve önemini çocuklarımıza iyi öğretmeliyiz. Marşı’mızın anlamını yalnızca dilimizle birlikte kalbimizle de okuduğumuzda anlayabiliyoruz.” kısmının altını...
DAVAMIZI zirveye taşıyacaktık… Aşk ile yola koyulduk… Bin bir zahmet çektik… Acılara acı demedik. Zirveye(!) vardığımızda bir de ne görelim; ‘DAVA’mızı (yolda) unutmuşuz. (Galip Erdem ruhun şad olsun!) Unuttuğumuz sadece dava değildi elbet. Unuttuğumuz kendimiz! Dolayısıyla zirvedeki biz, artık o “biz” değildik. Makam mevki, para, politik kariyer nefisleri teslim almıştı. Dava...
Batı kültüründen bize bulaşan bir hastalıktır kendi için yaşamak. “Bana değmeyen yılan bin yaşasın!” yani bencil insan olma durumu. Bizlerin inancında ve anlayışında ise, “Komşusu açken tok yatan bizden değildir!”, “İman etmedikçe cennete giremezsiniz, aranızda sevgi ve muhabbeti ikame etmedikçe de iman etmiş olamazsınız.” vardır. VARDI! Vardı diyorum. Çünkü, son yıllarda...
Akıllı ve erdemli insan için inancının gereği, mensup olduğu topluluğun menfaati, şahsi menfaatlerin önündedir. Lakin kişinin bunu bilmesi, ihtiyatlı olması yetmiyor. Bazen tutkular, zayıflamış irade, toplumda oluşan kirlilik ve yanlışların doğru olarak kabulü, insanları yanlış yönlendirebilir ya da baştan çıkarabilir. Eğer kişi kendini bilmez, kendi üzerinde sağlam bir hâkimiyet...
