Günlerdir Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın İSTİKLAL MARŞI ile ilgili çıkışını konuşuyoruz. Herkes konuya farklı yorumlar getirse de ben, Sn. Erdoğan’ın konuşmasında ki “Akif İstiklal Marşı’na ‘Korkma’ ile başlıyor, Akif’in ilham kaynağı burası. İstiklal Marşı’mızın anlamını ve önemini çocuklarımıza iyi öğretmeliyiz. Marşı’mızın anlamını yalnızca dilimizle birlikte kalbimizle de okuduğumuzda anlayabiliyoruz.” kısmının altını...
DAVAMIZI zirveye taşıyacaktık… Aşk ile yola koyulduk… Bin bir zahmet çektik… Acılara acı demedik. Zirveye(!) vardığımızda bir de ne görelim; ‘DAVA’mızı (yolda) unutmuşuz. (Galip Erdem ruhun şad olsun!) Unuttuğumuz sadece dava değildi elbet. Unuttuğumuz kendimiz! Dolayısıyla zirvedeki biz, artık o “biz” değildik. Makam mevki, para, politik kariyer nefisleri teslim almıştı. Dava...
ÖVÜN, EY ÇANAKKALE, CİHAN DURDUKÇA ÖVÜN! Bir destana benziyor senin bugünkü halin. Övün, ey Çanakkale ki sen Mustafa Kemal’in Yüz milletle yüz yüze ilk görüştüğü yersin!Çanakkale Zaferi, bir daha dönmemek üzere cepheye koşan şanlı ecdadımızın, dünyada emsali olmayan, bir kahramanlık destanıdır. Dün “Çanakkale Geçilmez” diyen iradenin mirasçıları olan bizler; bugün de bağımsızlığımız, vatanımız...
Batı kültüründen bize bulaşan bir hastalıktır kendi için yaşamak. “Bana değmeyen yılan bin yaşasın!” yani bencil insan olma durumu. Bizlerin inancında ve anlayışında ise, “Komşusu açken tok yatan bizden değildir!”, “İman etmedikçe cennete giremezsiniz, aranızda sevgi ve muhabbeti ikame etmedikçe de iman etmiş olamazsınız.” vardır. VARDI! Vardı diyorum. Çünkü, son yıllarda...
Akıllı ve erdemli insan için inancının gereği, mensup olduğu topluluğun menfaati, şahsi menfaatlerin önündedir. Lakin kişinin bunu bilmesi, ihtiyatlı olması yetmiyor. Bazen tutkular, zayıflamış irade, toplumda oluşan kirlilik ve yanlışların doğru olarak kabulü, insanları yanlış yönlendirebilir ya da baştan çıkarabilir. Eğer kişi kendini bilmez, kendi üzerinde sağlam bir hâkimiyet...
İnsanlar mutsuzluktan, her türlü kirlilik ve şiddetten şikâyet ediyorlar da, bütün bunların kendilerinden kaynaklandığının farkında değiller. Biz buna “insanın kendini bilememesi veya özünü keşfedememesi” hali diyoruz. Bu konuda iki farklı insan modeli ile karşı karşıyayız. Birisi mutluluğun ne olduğunu hiç bilmediği için dillendiremiyor, diğeri ise mutluluğu yanlış adreslerde aradığı için hiç...
